Header_museumdrama
LOUTER BLOG
Barend Verheijen, MA
Partner
mei 12, 2016

Bij Studio Louter ontwikkelden we de methode Emotion Design om zinnige verhalen op invoelbare wijze te vertellen. Want wat je voelt, blijft je bij. We onderzoeken op dit moment het gebruik van genres in musea. Barend Verheijen, creative partner, legt uit.

 

Drama, komedie, horror, thriller, actie. Genres verwijzen naar stemmingen en emoties. Dat geldt voor films, voor theater, voor literatuur – ofwel voor alles waar een verhaal in zit. Musea maken weinig gebruik van dit soort stemmingsgenres. De museumgenres verwijzen nu slechts naar het soort objecten of het soort publiek. Er zijn kunstmusea en historische musea, familiemusea en kindermusea. Dat is vreemd, want duidelijke stemmingsgenres geven richting en dragen bij aan het effectief overbrengen van een verhaal.

 

Genres helpen bij het maken van keuzes. Ze helpen de consument bij het kiezen van een boek, een film of een voorstelling. Heb je zin in een romantische komedie om samen bij weg te zwijmelen, of juist in een onvervalste tearjerker om je in te verliezen? Maar genres helpen ook de producent.

 

Neem nou film. De acteurs, de kleuren, de decors, de poster, de titel – allemaal zijn ze zorgvuldig gekozen om de stemming van het genre te versterken. Als je alleen naar de muziek van een film zou luisteren, zonder ook maar een beeld te zien, dan nog zou je feilloos raden bij welk genre de film hoort.

 

barendBlogImage1

 

En de allerbesten gaan een stapje verder. Zij spelen met de conventies van een genre. De begrafenisrede van een klassieker als Four Weddings and a Funeral is daar een prachtig voorbeeld van. Tussen al het zwijmelen en lachen, zit ook nog een echt drama. Dat zie je niet aankomen, maar je had het wel kunnen weten. Het staat immers in de titel. Het is juist die dramatische noot die deze romantische komedie zo sterk maakt. Je wordt emotioneel uit balans gebracht en daardoor wordt de film onvergetelijk.

 

Maar hoe zou dit eruit zien in de museumwereld? Het is intrigerend te bedenken welk stemmingsgenre bij een tentoonstelling, of een heel museum, zou passen. Het Rijksmuseum als een kostuumdrama. NEMO Science Museum: avontuur. Het Legermuseum: actie. De anatomische verzamelingen van de Universiteitsmusea: horror. En welke musea horen bij genres als romantiek, komedie en erotiek?

 

barendBlogImage2

 

Nog interessanter is de vraag welke keuzes je als museum zou maken wanneer je een stemmingsgenre als uitgangpunt neemt. Zou een romantisch museum niet ook romantische teksten moeten hebben? Stemmige muziek? Of games die de bezoekers dichter bij elkaar doen kruipen? Een feel-good ervaring waarna je blij naar buiten loopt?

 

Het is wat makkelijk om te stellen dat film- en literatuurgenres te banaal zijn om de esthetische ervaring van een museum in te vangen. Want zo lang er geen stemmingsgenres bestaan voor musea, zullen bezoekers die genres zelf in hun hoofd bepalen. En het gevaar bestaat dat té veel musea daardoor worden ingedeeld in het bekendste en gevaarlijkste genre van allemaal: het genre saai.

<
>